Ben flink in de weer met rechtsbijstand en ook wennen aan het idee dat je niet naar je werk hoeft te komen. Er wordt aangestuurd op beëindiging met wederzijdse goedkeuring. Dit omdat het bedrijf om bedrijfseconomische redenen ons de deur wijst.

Het is heel raar om mee te maken dat een bedrijf heel informeel  met je omgaat, veel borrels, uitjes, ed., nu opeens geen houding weet aan te meten. Zo heb je een goed vertouwen naar elkaar toe, en heb je als werknemer door de leuke sfeer je hart bij de zaak. Je bent veel bezig om mee te denken om meer werk te genereren, zelfs heb je slapenloze nachten en ga je buiten werktijd om nog wat extra doen. Zeker in de moeilijke tijden.

Plotsklaps met een telefoontje krijg je te horen dat ze extern zijn geadviseerd en dat je eigenlijk even niet hoeft te komen. Als een gewaardeerde werknemer  voel je je opeens overbodig. Voor een paar dagen, de periode die je vrij af hebt gekregen, heb je het gevoel dat je iets misdaan hebt, dat het aan jezelf ligt, dat je zo meteen opzoek moet gaan naar een andere baan.

Volgens mijn beëindigingsovereenkomst moet ik nog een maand doorwerken.  Doorwerken?? Dat worden zware loodjes. Tuurlijk als projectmanager moet je de projecten goed overdragen in het belang van de klanten.

Je krijgt met zoveel emoties te maken dat je bijna alle belangrijke zaken vergeet te regelen.
Daaronder valt ook het op tijd aanmelden bij het UWV. In deze economische crisis zullen zij wel overuren draaien